mikið skelfing sem ég var búinn að sakna bloggsins. Skil ekki alveg hvenrig hægt var að jarðsetja bloggið á eins skömmum tíma og raun bar vitni. Um 2006/2007 voru allir farnir að blogga allt frá Jóa fisksala til ömmu á Grund. Allir höfðu skoðanir á öllu eða voru bara að deila almenmnum hugleiðingum um daglegt líf með náunganum. Það var langur listi af síðum sem maður heimsótti næstum daglega og hafði gaman af. Sérstaklega fannst mér skemmtilegt að sjá hversu mikið að frábærum pennum liggja í leyni vísðvegar í samfélaginu án þess að rata nokkuru sinni á prent. Fjölmargar tegundir bloggs voru í gangi allt frá persónulegum raunarsögum yfir í hlaupadagbækur auk þess sem töluvert var um pólitískt tuð. Vinahópar blogguðu saman og sumir urðu meira að segja landsfrægir fyrir uppátækið. Ef þú varsdt ekki að blogga skiptiru ekki máli. 
Svo gerðistd eitthvað.... það var eins og tennurnar væru dregnar úr bloggheimum og það einsa sem eftirstóð voru pólitísku tuðararnir á moggablogginu sem hafa þraukað í sínu dægurþrasi fram á þennan dag. Hápunkut ferlisins á þeim bænum er að rata í þáttinn hjá Agli Helga sem almennur kverúlant sumir hafa öðlast landsfrægð sem slíkir og eru teknir alvarlega í gagnrýni sinni á dægurmálin og pólitík sjálfskipaðir snillingar.  Gott og blessað margir sem hafa gaman af þessu..... eflaust. 
Nú er svo komið að manía þjóðarinnar hefur snúið sér annað í netheiumum og nú sitja menn sveittir yfir feisbúkk með tilheyrandi tekjutapi fyrir vinnuveitendur og innrás í einkalíf notenda. Það sem erfiðast er við Feisbúkk er að nota stöðuuppfærslureitinn og skemmtielgan hátt. Þar virðist vera sem fólk hafi einsett sér að nota þennan eina reit til að tjá skoðanir sínar á sama hátt og það notaði bloggið áður. Það er ekki hverjum sem er gefið að koma með innlegg í þjóðfélagsumræðuna eða menningaráldeilu eða menningartengda umfjöllun í einni línu eins og boðið er upp á á feisbúkk. Það eru þó margir sem virðast leggja metnað sinn í þessa grein. Þarna er nostrað við ljóðahefðina að því leiti að koma frá sér heilli hugsun í stuttu máli. En skemmtielgast er þó hvað þetta er glatað og innihaldslaust. vikið verður að Fjésbókinni síðar. 
Það er synd að bloggið hefur ekki verið fest betur í sessi og leiðinlegt að allir þessu frábæru pennar sem voru hér á kreiki í ein a tíð sé enn á ný skriðnir inn í skelina án þess að áhugasamir geti notið ritsnilli þeirra. En ég bið lesendur afsökunar á þessum málalengingum hérna og bendi áhugasömum á stöðuuppfærslur mínar á feisbúkk. Þar mundi þessi færsla hljóma svona:

"saknar bloggsins og veltir fyrir sér hvað ollli dauða þess....feisbúkk?"

kv. gautur
 

smelltum okkur í húsdýra garðinn í gær það var að vanda skemmtilegt enda um frammúrskarandi afþreyingu fyrir börn að ræða. Skoðuðum ítarlega öll dýring allt frá kalkúnum yif í skjaldbökur og minka. Tókum snúning á hoppudýnum og öðrum leiktækjum. Enduðumu með tilheyrandi kakó m/rjóma þambi og ís í kaffihúsinu í garðinum. Enduðum góðan dag me vídeóglápi. nú er mannskapurinn vaknaður hér fyrir allar aldir á sunnudagsmorgnu. Stefnan tekin á sunnudagssteikina hjá mömmu og pabba í hádeginu og svo jafnvel í sund seinnipartinn. Góð ferð í sundlaugina er frábær endir á góðri helgi. gott að vera búinn að halda batteríin  fyrri næstu viku sem verður í hegtískari kanntinum þannig að vel hlaðin batterí eru nauðsynleg.

Lítill fugl á laufgum teigi
losar blund á mosasæng,
heilsar glaður heitum degi,
hristir silfurdögg af væng,
flýgur upp í himinheiðið,
hefur geislastraum í fang,
siglir morgunsvala leiðið,
sest á háan klettadrang,

þykist öðrum þröstum meiri,
þenur brjóst og sperrir stél,
vill að allur heimur heyri
hvað hann syngur listavel.

Skín úr augum skáldsins gleði.
Skelfur rödd við ljóðin ný,
þó að allir þrestir kveði
þetta sama dirrindí.
Litli fuglinn ljóða vildi
listabrag um vor og ást.
Undarlegt að enginn skyldi
að því snilldarverki dást.

Þótt ytra útlit leyni því nokkuð vel er undirritaður að detta inn á fertugsaldurinn! ÉG skal gefa ykkur svolítinn tíma til að tína andlitið upp úr gólfinu..... en já ég verð sem sagt þrítugur þann 15. október næstkomandi.

Það er sem sagt stórafmæli um hverja helgi og öllu tjaldað til. Það gefst því gott færi fyrir mig að bera saman veislur og veitingar og finna hina fullkomnu blöndu fyrir mitt afmæli. Mér finnst samt vanta eitthvað twist í þetta afmælishald. Hvernig best er að fagna þessum stóru tímamótum og á sama tíma halda sér ungum og ferskum?

Það er staðreynd að með árunum verður fólk örlítið værukærar, tímabundanr, þreyttara og heldur sig kyrfilega innan síns "comfort zone" þegar kemur að því að velja hvernig best er að verja frístundum.

Þessi tilhneiging getur verið þess valdandi að menn eru ekki mikið að nota dýrmætan frítíma sinn til að prófa nýjungar. Nei frekar verja menn þeim í eitthvað sem liggur fyrir að viðkomandi hefur gaman af oger svona búllet prúf eins og við segjum. Þetta leiðir svo til þess að menn prófa færri nýjungar.

        Nú er ég sérstaklega værukær og lífhræddur þegar kemur að því að velja mér tómstundagaman. Ég var í þessum hugleiðingum þegar ég fékk snilldarhugmund til að fagna stórafmælinu, breikka sjóndeildarhringinn og hafa gaman. Hvað er maðurinn að bulla ert þú eflaust að velta fyrir þér. Jú, í hverri viku fram að afmælinu mínu ætla ég að prófa eitthvað nýtt. Má vera íþrótt eða hobbí eða whatever svo lengi sem ég hef ekki reynt  það áður. Mér reiknast til að þetta sé ca. 27 vikur þannig að nú er ég að setja saman lista yfir aktivitet og eru allar hugmyndir vel þegnar.

 Ætlunin er að byrja prógrammið fyrstu vikuna í apríl og halda svo ótrauður áfram fram í október. Veit ekki hvort ég hef hugmyndaflug í að fylla þetta tímabil

Ræddi um vorboðana ljúfu við eldri dóttur mína þegar við röltum í leikskólann í morgun. Það var eitthvað svo hrikaleg mikið vor í lofti, milt og gott veður örlítill þokuslæðingur, alveg fullkomið veður til að byrja daginn á. vorboðinn ljúfi í sást í þingholtunum í gær. Þar er ekki á ferðinni lóan ónei, í Þingholtunum er það sílamáfurinn sem boðarvorkomuna. Gargið í sílamáfi að rífast um gamla samloku minnir mann á árstímann. Miðbærinn kemur merkilega vel undan vetri ef ekki væri fyrir allan hundaskítinn. Þetta er bara eins og í´stórsvigi að labba um götur borgarinnar það er bókstaflega altl vaðandi í skít. Það eru tvær hugsanlegar skýringar.
 
a. Í mibænum býr hundræfill sem er svo illahaldinn af iðrakveisu að stórlega sér á hans helsta nærumhverfi.
b. hundeigendur eru ekki eins duglegir að hirða upp skítinn eftir þessi grey þegar allt er á kafi í snjó. Svo bráðnarsnjóri og vessgú... skítur.

Spurning um að fara að flytja í aðeins gerilsneyddara umhverfi en boðið er uppá hérna......?

Ég bíð lesendur að bíða eitt augnablik meðan ég hringi í Vælubílinn!

Ég verð að játa að ég er búinn að vera í svartsýniskasti í svoldinn tíma. Ósjálfrátt pirrar maður sig vegna ýmissa hluta í daglegu lífi. Okrið í Bónus, stöðumælasektinni osfrv.

En þrátt fyrir að á köflum taki bölmóðurinn völdin er það gríðarlega mikilvægt að tapa ekki gleðinni. Jákvætt viðhorf til lífsins er lykillinn að hamingju og velgengni. Hljómar agalega korní og klisjulegt en það er bara staðreynd sem ekki er hægt að líta framhjá. Viðhorf til lífsins og þeirra aðstæðna sem maður mætir hverju sinni geta skipt sköpum í því hvernig upplifun manns er og þ.a.l tilveran öll. Neikvætt hugarfar getur komið í veg fyrir að maður sjá fegurð dagsins hverju sinni og þau tækifæri sem þar er að finna, hvað þá að geta nýtt þau.

 

Tökum dæmi. Tveir menn fara í ferðalag með loftbelg. Annar er lofthræddur hinn ekki. Þegar belgurinn hefur sig á loft getur sá sem ekki er lofthræddur notið þess ótrúlega útsýnis og fegurðar sem blasir við á meðan sá lofthræddui felur sig á körfubotninum ófær um aðlíta upp og njóta ferðalagsins. Báðir þessir menn gengu í gengum sömu lífsreynsluna, annar skemmti sér konunglega á meðan hinn leið fyrir hverja mínutu.

 

Sú sýn sem maður hefur á lífið hlítur að móta hvernig maður upplifir atburði hverju sinni. Þannig gefur það auga leið að jákvætt viðhorf gerir manni kleift að njóta hvers augnabliks frekar. En það getur verið erfitt að vera jákvæður og fæstum er það eðlislægt og því nauðsynlegt að vera meðvitaður og vinna markvisst að því að temja sér að hugsa öðruvísi, sjá fegurðina og grípa tækifærin.

Er að lesa stríðsminningar Winston Churchill sem eru ákaflega áhugaverð lesning og aðgengileg í alla staði þetta eru einhver 6 bindi upp á fleiri þúsund síður. Er mikill aðdáandi Churchills, hann ákvað þegar hann tók við sem forsætisráðherra að reyna að nýta tíma sinn sem best, og brá á það ráð að leggja sig í klst síðdegis þetta gerði honum kleift að vinna til 3-4 eftir miðnæti og vera vakanður aftur kl 8 morguninn eftir í vinnu, þannig náði hann um einum og ha´lfum vinnudegi minnst á sólahring. Sem er nokkuð gott miðað við að hann var kominn á eftirlauna aldur þegar þetta bar til auk þess að drekka eina viskí á dag og reykja tvo pakka af vindlum geri aðrir betur. Annsi hræddur um að meðaljóninn mundi ekki stjórna einu né neinu efitr eina viskí. En svona voru þessir hörðu old skúl kallar áður en tófudýrkun alkasamfélagsins drap þessa manngerð og stofnanavæddi. Stundum finnst mér eins og nútíma samfélga pólitískar rétthugsunar sé frekar leiðinlegt of tilbreyingarsnautt. Svona Metró einvhern veginn, allt jafn sólbrúnt kremað og glatað. Hóparnir flykkjast á "græna" staði þar sem manni er gert að greiða dýru verði fyrir flamberaðar baunakássur með fansí nöfnum. Eina þekkta grænmetisætan og þarmaflóru dýrkandi styrjaldaráranna var að sjálfsögðu Hitler auk þess sem um var talað að Hitler reykti ekki, það var hlegið að svona mönnum þar sem menn sátu og þömbuðu vískí í vindlakófinu. Það getur verið erfitt að vera uppalið afsprengi samfélagsins sem gat af sér Lýðheilsustöð til að deila og drottna yfir gjörðum okkar Hvað er réttlátt hvað er rangt hvernig má einstaklingurinn haga lífi sínu. Hefur hann forræði í eigin lífi. Vissulega að svo miklu leiti sem það samræmist tilmælum lyðheilsustöðvar. En við vitum öll hvernig WWII fór ekki var það baunaþembda grænmetisætan sem bar sigur úr býtum ónei! það var gamli, vískíþambandi vindlareykingarmaðurinn sem stóð uppi með pálmann í höndunum. Það er svo spurning hvernig við túlkum boðskapin í þessari sögu ef einhver er?

Þar sem ég sat niðurnjörvaður í flugvélasætið og starði niður á tignarlega fjallgarða sem vöfðu firðina örmum sínum með angarlítil hús á stangli velti ég fyrir mér réttu lýsingarorðunum til að ná utan um þau hughrif sem heimsókn mín í vetrarríkið á Vestfjörðum olli. Það er nauðsynlegt fyrir alla menn að upplifa smæð sína gagnvart nátturunni án þeirrar vitundar er hætt við að virðing fyrir landinu og nátturuöflunum fari dvínandi. Hvergi held ég að finnist betri staður fyrir mann að horfast í augu við smæð sína en við rætur fjallanna fyrir vestan. Ég upplifi alltaf einhverja ótrúlega magnaða tilfinningu þegar ég stend frammi fyrir þessu. Skýrslubeiðnir, líkamsrækt og latte-þamb hversdagsins verður skyndilega svo órafjarri og óþarft. Skyndilega lasu því niður í höfði mér... hrikaleg fegurð. Þannig verðu þessu best líst og endurspeglast inntakið í því.

Klárt mál að ég geri mér ferð á vestfirðina til að vinda ofan af sálartetrinu og setja hlutina í rétt samhengi með reglugelga millibili í framtíðinni.

Senn er von á drastíksum breytingum hjá undirritðum í prófessjónallífinu. ÉG hef því tekið ákvörðun um að gera enn á ný tilraun til að rita hér stutta pisla um daginn og veginn. Þú verður að afska það lesandi góður ef ritfærnin er á köflum ekki upp á marga fiska. Það orsakast af almennu æfingarleysi og hvervandi kímnigáfu. LAgt er upp með að pislar þessir verði daglegur viðburður. Geta aðdáendur því þerrað tárin og farið að bíða spenntir eftir beittri þjóðfélagsádeilu og epískum prósa.

Til gamans má geta að ég er um þessar mundir staddur á Flateyri við Önundarfjörð enn á ný en þar var ég einmitt staddur síðast þegar ég sá ástðu til að blogga fyrir um 7 mánuðum siðan. ég kom hér á föstudagskveld eftir hrakningar miklar. Flugi aflýst sú góða humynd kemur upp að keyra þetta "bara". eftir 5 klst lífkeyrsu með salernisstoppi í Hólmavík. (sem er eflaust enn allra mest salernisbær í noðr vestur kjördæmi)var komið á Flateyrina. Nokkrar aurskirður voru á veginum í djúpinu og þónokkur snjóflóð auk þess sem rigningarslagveðrið var hressandi og var virkilega að gera góða hluti í bland við náttblidnuna sem ég er frekar illa haldinn af. ÉG var reyndar búinn að gleyma náttblindunni þar sem ég keyri ekki of utanbæjar í slæmu skyggni sem virðist vera virkielga slæmt fyrir þennan kvilla. En einhvern  veginn hafðist þetta.

ÞVí næst var borðað stórkoslega gott miðnætur súsi sem gaf tóninn fyrir helgina. DAgurinn í dag hefur verið stórkostlega fínn og þakka ég góðum ferðafélögum og frábærum gestgjöfum kærlega fyrri mig.